Het risico nemen om te delen wat je dwarszit

Wat zit erachter? Ik vermoed dat er iets speelt in zijn leven waar hij zich voor schaamt of schuldig over voelt. Aan de ene kant is er het verlangen om eerlijk te zijn, tevoorschijn te komen met dat wat er is, er te mogen zijn met alles wat er speelt. Maar aan de andere kant is er de angst: wat zal de ander van me vinden en denken? Word ik niet veroordeeld? Mag ik er wel zijn?

Die angst kan ik niet wegnemen. Want als ik eerlijk ben, weet ik dat het antwoord op zijn vraag 'nee' is. Ik ben niet te vertrouwen. En dat niet omdat ik dat niet zou willen, of omdat ik zo'n kwaadwillig iemand ben. Maar simpelweg omdat ik een mens ben. Dus maak ik ook fouten. Ik maak fouten. Ik schiet tekort.

Dus antwoord ik maar eerlijk: “Ik doe mijn best, om zonder oordeel, met liefde, aanwezig te zijn. Maar ik kan je niet beloven dat ik te vertrouwen ben. Ik maak fouten, ik kan je vertrouwen beschamen.”

Meer kan ik niet bieden. Meer kan niemand bieden trouwens. Dus daar hebben we het allemaal mee te doen. Durf je dan het risico aan, om je open te stellen? Om je niet langer te verstoppen, maar tevoorschijn te komen met datgene waar jij je voor schaamt of schuldig over voelt?

Ik geloof dat we als mensen dat risico steeds weer te nemen hebben. Ikzelf zeker. Want ik heb plekken nodig waar ik met anderen kan delen wat er in mij leeft. Plekken waar imperfecte mensen, met hun imperfecte liefde, om mij heen staan.

En ik geloof dat jij dat ook nodig hebt. In mijn therapiepraktijk wil ik jou een plek bieden. Waar jij tevoorschijn kan komen. Waar jij kan delen. Waar jij kan helen en groeien. En waar ik, met ook mijn imperfecties, naast jou sta en met je mee oploop.

Sjaak Biewenga, Therapeut in Apeldoorn

* Deze blogpost verscheen, in aangepaste vorm, eerder als column in de Harderwijker Courant